Επιστροφή

 

Η ξεχασμένη τέχνη της κολοσαυρίδας

του Αντώνη Χρ. Μπουκουβάλα(1)


Κάθε φορά που επισκέπτομαι τις ίδιες πέτρες, κτίσματα παλιά, σοκάκια και μονοπάτια που πέρασα μικρός, εκεί ζωντανεύουν και τα ξεχασμένα παιχνίδια που κάθε γωνιά πια μας θυμίζει. Έντονες οι σκιές, δεν ξέρω αν ζουν μέσα μας ή είναι εκεί στους τόπους, ριζωμένες, επίτηδες για να παρουσιάζονται μπροστά μας, να μας θυμίζουν ζωντανά αυτά που πέρασαν, αλλά που δεν έχουν φύγει. Έτσι όπως η άνοιξη έντονη που ερχότανε μετά το κούρνιασμα του χειμώνα, έτσι και τα παιδιά ξεζαρώναμε και ξεδίναμε στη φύση να παίξουμε με ότι βρίσκαμε μπροστά μας. Οι κολοσαυρίδες προκλητικά μας παίρνανε τον ήλιο και ξένοιαστες στις σκέψεις τους πάνω στις ζεστές πέτρες μες την ξάπλα τους ονειρεύονται ένα κόσμο χωρίς εμάς, να μη τις ενοχλούμε. Μας θορυβούσε η σιωπή τους και μας ανησυχούσαν τα όνειρά τους, και η περιφρόνησή τους, μας τσάντιζαν,

 

-πάμε για κολοσαυρίδες, πάμε να τις μαζέψουμε.

 

Με ένα γυάλινο δοχείο, και με φρέσκα ‘βούρλα’, σαλιώναμε τον βρόγχο, και με ήρεμο σταθερό το χέρι ο βρόγχος γινότανε κολιές. Και όταν ο κολιές τις απογείωνε για να προσγειωθούν, να μη ξεχνούν τι θα πει να είσαι στο έλεος του παιδιού την άνοιξη. Έτσι και φέτος δεν κρατήθηκα.

Φαίνεται, δεν ξέχασα να είμαι κυνηγός.

 

________________________________________________________________________

 

(1) Μπουκουβάλας Αντώνης του Χρήστου (1121) #2499

 

 

σημ. Ο κος Αντώνης Μπουκουβάλας μας διαβεβαίωσε ότι η συγκεκριμένη κολοσαυρίδα μετά από κράτηση ενός περίπου λεπτού αφέθη ελεύθερη και υγιής στο φυσικό της περιβάλλον.