Μια μικρή ιστορία με τον Παναή

 

(κείμενο του Κώστα Νικ. Πολέμη)

 

Με αφορμή τον θάνατο (σημ. Φεβρ. 2019) της Άννας Κουρτέση, θυμήθηκα τον συγχωρεμένο τον Παναή, την αγάπη του για το ψάρεμα, αλλά και την κυνική στάση ζωής. Χιούμορ, λιτότητα, φυσική ζωή, τον χαρακτήριζαν.
Μία χειμωνιάτικη Κυριακή με έναν λαμπρό ήλιο και
γλυκούρα που λέμε στο χωριό, αφού έκανα τον περίπατό μου, καταλήγω στο καφενείο του σταθμού. Ο Παναγής πίσω από τον πάγκο έδενε αγκίστρια σε μία καινούργια αρματωσιά για το καλαμίδι του. Σημειωτέον ότι ποτέ δεν ψάρεψε με καλάμι φτιαγμένο με σύγχρονα υλικά όπως carbon fibre ή πλαστικά. Μόνο φυσικό καλάμι κομμένο από τον ίδιο από τις όχθες του Μελιού. Καλημεριστήκαμε, είπαμε δυο λόγια για τον ωραίο καιρό, τον ρώτησα για τις ψαριές του. Ως συνήθως όπως όλοι οι ψαράδες και οι κυνηγοί, υπερέβαλε και σε ποσότητα και σε μέγεθος για τις επιτυχίες του. Ήταν απολαυστικός στην περιγραφή της τσιμπιάς και του τραβήγματος του ψαριού που έχασε.

 

-Αυτό Κωστάκη ήτανε θερίο, ευτυχώς πού τα έκοψε, αλλιώς θα μ' έτρωγε!

 

Αυτά λέγαμε και απερίσκεπτος εγώ, του ζήτησα να μου κάνει έναν Ελληνικό καφέ. Χωρίς να σηκώσει τα μάτια του από αυτό πού έκανε, έχοντας στα δόντια ένα αγκίστρι και τραβώντας την μισινέζα να σφίξει ο κόμπος, μου απαντά με μισόκλειστο στόμα.

 

-Δεν βαριέσαι βρε Κωστάκη. Αντε στην πεθερά σου να σου ψήσει!!!!

 

Είχε δίκιο. Να αφήσει αυτό που έκανε και τον γέμιζε χαρά, για να μου ψήσει καφέ, να πάρει 50 δραχμές... Χωρίς να σχολιάσω τίποτα, τον χαιρέτησα και συμμορφώθηκα με τη παρότρυνσή του.

 

 

 

επιστροφή στην πρώτη σελίδα