Ο Μπουκουβάλας Δημήτριος του Νικολάου (1212) #501.

 

Τη φωτογραφία προσέφερε ο κος Νικολός Εξαδάκτυλος

ΜΝΗΜΗ   ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ  ΜΠΟΥΚΟΥΒΑΛΑ

 

Θα ήθελα να αναφερθώ εν συντομία στον εξάδελφό μου τον Δημήτρη, έναν από τους πλέον αξιόλογους ανθρώπους που συνάντησα στην ζωή μου.

Ο Δημήτρης, γεννημένος το 1956 στις Στενιές, μας έφυγε νωρίς προς το τέλος του 2012 νικημένος από την επάρατο νόσο, αλλά και νικητής σε όσα καταπιάστηκε στην ζωή του.

Από μικρός ξεχώρισε για το μυαλό του, όντας αριστούχος μαθητής από το Δημοτικό σχολείο και εν συνεχεία στο Γυμνάσιο. Χαρακτηριστικά σας αναφέρω ότι στις εξετάσεις που προβλέπονταν τότε για την είσοδο στο Γυμνάσιο, όχι μόνο πρώτευσε μεταξύ όλων των Ανδριωτών συμμαθητών του, αλλά συγκέντρωσε το απόλυτο άριστα και τιμήθηκε με βραβείο την εγκυκλοπαίδεια του «ΗΛΙΟΥ» που είχε θεσπίσει το τότε Υπουργείο Παιδείας . Θυμάμαι επίσης ότι την περίοδο αυτή οι μητέρες μας ταξίδευαν με τους πατέρες μας και μας κρατούσε μαζί η κοινή γιαγιά μας, η οποία και παραβρέθηκε στην απονομή του βραβείου αυτού. Τελειώνοντας το εξατάξιο Γυμνάσιο εισήλθε με άνεση στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο στο τμήμα των Μηχανολόγων Μηχανικών, όπου υπήρξε και καλός φοιτητής.

Ο Δημήτρης εκτός από εξάδελφος ήταν και εξαιρετικός φίλος μου (οι ηλικίες μας ήταν κοντινές και εξ άλλου περάσαμε αρκετά διαστήματα στο ίδιο σπίτι μεγαλώνοντας με την γιαγιά μας όταν απουσίαζαν οι μητέρες μας στο βαπόρι) . Γνωρίζοντάς τον καλά, δηλώνω ότι ήταν ένα ξεχωριστό παιδί, που κάθε οικογένεια ήθελε να έχει. Και τούτο γιατί ήταν μέσα σ’ όλα: στα μαθήματα, στο παιχνίδι και ιδίως στο ποδόσφαιρο, στις γιορτές όπου από μικροί στο χωριό συμμετείχαμε, στο τραγούδι, στο μπάνιο, στο ψάρεμα, στον προσκοπισμό, σε μαθητικές θεατρικές παραστάσεις και σε ένα σωρό άλλες εκδηλώσεις. Υπήρξε δε υποδειγματικός και πολύ αγαπητός φίλος για την γενιά μας.

Περιττό να αναφέρω ότι ένας τέτοιος άνθρωπος ήταν επόμενο να προκόψει και στην δουλειά του, όπου εξελίχθηκε ταχύτατα σε στέλεχος αυτής προσφέροντας χρήσιμο έργο, αν και έχω την γνώμη ότι λόγω του μυαλού και του χαρακτήρα του θα του ταίριαζε πιο πολύ μία πανεπιστημιακή καριέρα. Ατυχώς, το καθαρά ναυτικό περιβάλλον μας δεν ήξερε να προωθήσει σε τέτοιες κατευθύνσεις τα παιδιά του.

Πάνω απ’ όλα όμως θα ήθελα να σταθώ και να τονίσω τον αδαμάντινο χαρακτήρα του Δημήτρη. Προικισμένος από μικρός με πρωτοφανή ωριμότητα , είχε αναπτυγμένο σε όλη την ζωή του το αίσθημα της δικαιοσύνης και της έγνοιας για τον συνάνθρωπό του. Διέθετε ένα κράμα απίστευτης καλοσύνης και ψυχικής ευαισθησίας. Η εντιμότητά του ήταν παροιμιώδης .Με την σημερινή συγκυρία καταλαβαίνετε πόσο ανάγκη έχει η χώρα μας από τέτοιους ανθρώπους…..

Τολμώ να ισχυρισθώ ότι όπου βρέθηκε ο εξάδελφός μου, ήταν ανώτερος του περιβάλλοντός του. Και μόνο στην σύντροφο της ζωής του την Μυρτιά βρήκε άνθρωπο του επιπέδου του. Καρπός του γάμου τους ήταν δύο καλά παιδιά : την Βίβιαν (που τόσο συγκινητικά και εύστοχα τον αποχαιρέτησε) φοιτήτρια στο Μαθηματικό τμήμα και τον Νίκο προικισμένο φοιτητή στις Καλές Τέχνες.  Η Μυρτιά υπήρξε ο άγγελος του σπιτιού και της ζωής του, συμπαραστεκόμενη υποδειγματικά σ’ όλες τις δύσκολες στιγμές του. Καρτερικά και με αξιοπρέπεια σήκωσε και σηκώνει μεγάλο φορτίο…..

Όπως καταλαβαίνετε, η απώλεια ενός τόσο αγαπητού ανθρώπου είναι τρομερά οδυνηρή, για όσους τον γνώρισαν και ιδιαίτερα για τους δικούς του, που είναι δύσκολο να αποχωριστούν μια τέτοια θετική δύναμη στη ζωή τους.

Κλείνοντας , θεωρώ σκόπιμο γι’ αυτή την περίπτωση να σας μεταφέρω λόγια που διάβασα σ’ ένα βιβλίο : «…στην πραγματικότητα, δεν χάνουμε ποτέ τους ανθρώπους που αγαπούμε. Γίνονται αθάνατοι μέσα από εμάς. Συνεχίζουν να ζουν στην καρδιά και στην σκέψη μας. Συμμετέχουν στις πράξεις, στις ιδέες και στις αποφάσεις μας. Κανένας δεν θα τους αντικαταστήσει και, παρ’ όλο τον πόνο, είμαστε πιο πλούσιοι με τα χρόνια που επενδύσαμε σ’ αυτούς. Εξαιτίας τους έχουμε πολύ περισσότερα να προσφέρουμε στις τωρινές και τις μελλοντικές μας σχέσεις.»

Αγαπημένε μας Δημήτρη, «καλό σου ταξίδι και σε ευχαριστούμε για αυτό που ήσουν…».

 

                                                                                                                                                 Δ. Μ.

Ο Δημήτρης ήταν ιδιαίτερα αγαπητός σε όσους είχαν την τύχη να τον γνωρίσουν. Το πράο, το μετριοπαθές και η καλοσύνη του χαρακτήρα του καθώς η ιδιαίτερη ευφυΐα του τον έκαναν να ξεχωρίζει.

Ακολουθεί αναφορά στη μνήμη του από τον ξάδελφο και επιστήθιο φίλο του, Δημήτρη Χρ. Μπεγλέρη.

Ν.Ε.

 

Πατήστε εδώ για να δείτε μια άλλη φωτογραφία

 

Πατήστε εδώ για επιστροφή στον κατάλογο των φωτογραφιών

με Στενιώτες

 

Πατήστε εδώ για επιστροφή στην αρχική σελίδα

 

 

Αριστερά ο Ξηροπαΐδης Βασίλης του Γιάννη (12351)

και δεξιά ο Δημήτρης.

 

Η φωτογραφία τραβήχτηκε στις 25 Μαρτίου, αρχές της δεκαετίας του 1960. στο Δημοτικό Σχολείο των Στενιών.

 

τη φωτογραφία προσέφερε η αδελφή του Βασίλη,

κα Ελένη Ξηροπαΐδη, σύζ. Γιάννη Κουτσούκου.